Zamanın temel birimi olan saniye­yi ilk olarak Babilli astronomlar bul­muştu. Babilliler, zamanı, gökyü­zündeki Güneş ve yıldızların hare­ketlerine göre ölçüyorlardı. Son za­manlara kadar saniye, Dünya'nın dö­nüşüne göre tanımlanıyordu. Ancak, bu yöntemle ilgili bazı sorunlar var­dı; Dünya'nın dönüşü düzenli değil­di. Bunun bir nedeni mevsimsel de­ğişikler, diğer bir nedeni ise Dünya­'nın yavaşlıyor olmasıydı. Nitekim geçtiğimiz bin yıl içinde gezegeni­miz 16 milisaniye kadar yavaşladı...

Sonra, bilimadamları küçük şey­lerin son derece kesin ve tam oldu­ğunu buldular. Atomlar doğal za­man göstergeleriydi. Bunlar, man­yetik enerji aralıkları arasında titre­şiyorlardı ve bu sırada radyo ya da ışık dalgası şeklinde radyasyon emiyorlardı. Dünya'nın dönmesin­de yaşanan sorun burada yoktu, çünkü atomik titreşimler değişmi­yordu. Kol saatinin çalışmasını et­kileyen unsurlar atomlar üzerinde etkili olmuyordu...

Çünkü bunlar, rad­yo dalgası frekansında saniyenin 9 milyar katından daha fazla titreşiyor­du. Atomlar bir radyo sinyalinde yı­kanıyor; sonra bu sinyaller kristal bir osilatör kullanılarak atomların titre­şim frekansına ayarlanıyordu. Ayar­lanmış radyo sinyalleri de referans olarak yayınlanabiliyordu. Bu saat, her milyon yılda sadece bir saniye kazanıyor ya da kaybediyordu.

Sezyum saatler o kadar düzgün çalışıyordu ki, 1967 yılında saniye­nin tanımı değiştirildi. Yeni tanım aynen şöyleydi: "Sezyum 133 ato­munun temel halinin aşın ince iki düzeyi arasındaki elektron geçişine karşılık olan ışınımın 9,192,631,770 periyodluk süresine eşdeğer zaman ölçüsü birimi"...

Örneğin, iç­lerinde Nobel ödüllü Norman Ranısey'in de bulunduğu bir grup Ame­rikalı tarafından geliştirilen "hidro­jen maser" bunlardan biri... Bu sa­at, belli bir frekansta, mikrodalgaları emmesi sağlanan hidrojen atomlarıyla çalışıyor. "Maser"ler, sez­yum saatlerinden çok daha sabitler. Ancak bunların frekansını doğru olarak ölçebilmek daha zor. Bu ne­denle zamanı ayarlamak için sez­yum saatler tercih ediliyor...