Avustralyalı amatör gökbilimci Anthony Wesley, 3 Haziran’da gözlediği parlamayı, profesyonel ve amatör gökbilimcilerin üye olduğu bir elektronik posta grubunda duyurdu. Bu şekilde diğer amatörler de kendi gözlemlerini kontrol edip parlamayı doğruladılar. Sonraki üç gün boyunca gökbilimciler Hubble Uzay Teleskobu, Şili ve Hawaii’deki Gemini Gözlemevi teleskopları, Hawaii’deki Keck Teleskobu ve NASA Kızılötesi Teleskop Tesisi’yle Şili’de yer alan Avrupa Güney Gözlemevi’nin (ESO) Çok Büyük Teleskop’uyla (VLT) yüksek çözünürlüklü gözlemler yaptılar. Bu gözlemlerle Jüpiter’in yüzeyindeki ısısal ve kimyasal değişimleri inceleyerek ve ayrıca amatör gökbilimcilerin gözlemlerini kullanarak Jüpiter’e çarpan nesnenin büyük olasılıkla bir küçük gezegen olduğunu saptadılar.

Çünkü büyük kütle çekimiyle bunlar gibi küçük gezegenlerin başka gezegenlere değil, kendi üzerine düşmesini sağlıyor. Gökbilimciler Jüpiter’de bu ölçekteki çarpışmaları daha önce gözleyememişlerdi ancak bazı hesaplar yılda bir çarpışma öngörürken bazıları yılda 100 çarpışmaya kadar çıkabileceğini gösteriyordu. Son gözlemlerle birlikte bilim insanları dev gezegende, bu şiddette yılda 100’e yakın çarpışma olabileceği konusunda hemfikir olmaya başladı.