Los Angeles Üniversitesi'ndeki araştırmacılar da, aynı yöntemi kul­lanarak, 10 takıntılı hastanın beyin­lerindeki değişimi, tedavi öncesinde ve sonrasında izleyerek şu şaşırtıcı sonuca vardıklarını söylüyorlar: Davranış terapisi de, ilaçla tedavi de beyindeki kritik bölgede görülen aşırı faaliyeti normale indiriyor... Yine de, korku ve takıntı hastaları­nın beyinlerinin biyokimyasının ne­den bozuk olduğu bilinmiyor. Şim­di, bu hassas dengenin bozulmasın­da genlerin ne kadar rol oynadığı ve korku hastalarının çocuklarının teh­likede olup olmadığı da araştırılan konular arasında...

Seçilmiş aileler üzerinde yapılan araştırmalar gösteriyor: Panik hastalarının akrabalarının, korku hastası, alkolik veya depresif olma riskinin, diğer insanla­ra oranla on kat daha fazla olduğunu gösteriyor. Dresden'de panik hastala­rının çocuklarını gözlemleyen psiko­loglar, bu çocukların kendilerini göz­lemlemeye yaşıtlarından çok daha yatkın olduklarını söylüyorlar.

Panik hastalarının çocukları, kendileri pa­nik durumunu yaşamasalar da, ken­dilerini daha fazla izliyorlar. Sonuç olarak, korku hastalarının nörolojik yapılarının genetik olarak çocukları­na geçip geçmediği henüz bilinmi­yor, ama korkuların, belki de gözlem ve birlikte yaşama durumunda, aile­nin diğer bireylerine taşınma riskinin yüksek olduğu görülüyor...