O zaman, gemiyi terk ederler ve tanrılar için bir ziyafet sofrası hazırlarlar. Bu, aynı zamanda Ea'nın, ateşler püsküren Enlil'e sadakatsizli­ğini açıklaması için bir fırsat­tır; tanrılara yemek verebil­mek için insanların var olması gerekir. Akadlardan kalan bir baş­ka metin, Atrahasis'in (Son­suz Derecede Bilge) şiiridir. Her ne kadar parça parça olsa da, öncekine çok benzer ve burada Enlil'in öfkesinin ne­denini de öğreniriz; insanların çıkardıkları gürültü yüzünden uykusu bölünmüştür.

Yine günümüze dek parçalar halinde ge­len bir Sümer met­ni, bizi, rahip-­kral Ziuzudra (Uzun Zaman Yaşayan) ile tanış­tırır. Burada da al­tı gün yedi gece süren korkunç bir fırtına ve sonunda gü­neş tanrının dünya­yı aydınlatması an­latılır; güneş tanrının önüne çıkan kral da ona bir koç ve boğa kurban ederek saygısını sunar. Bu hikâyelerin hep­sindeki en önemli or­tak nokta, kahraman­ların her birinin ölümsüzlüğe ulaşma­ları yani tanrılaştırıl­malarıdır. Peki... Eski Ahit, Yeni Ahit ve Kuran bu metinlerden etkilenmişler, Tufan ve Nuh'la ilgili anla­tımlarını “Verimli Hilal”de yaygın olan bu efsanelere mi dayandırmışlardır? Bir efsanenin kökenini da­ha eski bir yazılı metne bağla­mak, aslında pek de güvenilir bir yöntem kabul edilmeyebi­lir. Çünkü bu, kökeni zaman içinde kaybolmuş sözlü gele­neği yok saymak anlamına gelir.

Örneğin İncil'deki hikâye­nin örgüsünün, bazı coğrafi ve sayısal ayrıntıların, diğer Ya­kın Doğu metinlerindekilere yakın olduğunu söylemek yanlı olmaz. Burada da Tanrı, dünyayı yok etmeye karar verir sadece Nuh'a bir gemi yapmasını -bu geminin nasıl yapılacağı ve di­ğer bilgiler gayet ayrıntılı bir şekilde verilmiştir- ve içine ai­lesini ve her türden hayvan­dan bir çift koymasını söyle­yerek onu bu tufandan kurtaracağını belirtir. Sonunda Tufan, dünyayı alt üst ettiğinde Nuh ve ya­nındakiler, bindikleri gemi sayesinde fırtınalar ve kaba­ran sularda hayatta kalmayı başarırlar ve gemi bir dağa oturur.