Normal olanın ne olduğu veya normalin ne olduğu sorularını sorduğumuz zaman karşımıza büyük bir problem çıkar. Bu problem ise normal dediğimiz kavramın öznel bir kavram olması, kişiden kişiye göre değişmesi, sonuç olarak tek bir tanımının olmasının imkansız olmasıdır. Evet, normal denilen kavramın tek bir tanımı veya net bir tanımı da yoktur. Çünkü her insan kendini normal olarak görme ve kendi yaptıklarını normal olarak değerlendirme hakkına sahiptir.

İnsanların değerlendirmelerine karışamazsınız. Ancak bir insanın neyi normal olarak gördüğü veya görmediğinin temellerine inip bir insan için normal kavramının nereden geldiğini tanımlamak mümkün olabiliyor. Burada, birey için normal kavramı oluşturan etkenin çocukluğunda yaşadığı olaylar ve ortam olduğunu görebiliriz. Örneğin, bir çocuğun annesi o daha çocukken yumurtayı içine domates, peynir, zeytin, marul, nevi maydanoz, ıvır, zıvır ne bulursak atarak yapıp yediriyor.

Belli bir süre sonra yumurtanın bu şekilde yenmesi o çocuk için normal olur ve o çocuk büyüdüğünde de yumurtayı bu şekilde sever. Başka türlü yumurtayı sevmesi pek mümkün olmayabilir veya beklenmeyebilir. Yumurtayı başka türlü bir şekilde sevip yese bile yumurtayı bu şekilde karman çorman bir vaziyette yemek o kişi için normal olacaktır. Çünkü çocukluğunda ona verilen şey budur.