İnsan psikolojisinin en enteresan ve belki de örneğini çok fazla göremeyeceğimiz savunma örneklerinden birisi vücudun veya mental sistemin kendi içerisinde zamanla duyguları kapama kabiliyetini içinde barındırmasıdır. Özellikle çok yorucu, çok mücadele gerektiren, çok sinir bozucu dönemlerin uzun süre yaşanmasının ardından mental yapı veya artık duygular nereden geliyorsa tam olarak orası kendi kendini kapatma eğiliminde olacaktır. Veya içinde bulunduğumuz vücuttaki sistem duyguları yaşamamaya başlayacaktır. 

Zamanla herhangi bir şeyden heyecan, keyif alamamaya başlayacaksınızdır veya herhangi bir yaşanan olaya karşı öfke, sinir gibi yoğun duygular da hissetmemeye başlayacaksınızdır. Bu özellikle günümüz insanı için oldukça ters bir durum. Ama zamanla bir insanın geleceği noktada kaçınılmaz olarak bu olabiliyor. Çünkü hayat bir noktadan sonra kaçınılmaz olarak insanlar için oldukça yıpratıcı ve sinir bozucu bir hale dönüşebiliyor. İşte bu sebepten dolayı insan bünyesi kendi kendini kapatma eğiliminde olabiliyor. 

Duygular kapandığı zaman ise sonradan geri açılması aslında o kadar da kolay değil. İnsanların ara ara tatil yapmaya, dinlenmeye ihtiyaçları var. Tabii hayat her zaman bu kadar kolay olmuyor. Yani hayat size bir tatil hakkı vermeyebiliyor. Hayat size dinlenme hakkı, nefes alma hakkı vermeyebiliyor. Hayat o kadar kolay olmayabiliyor. Ama bu insanın ara sıra tatil yapmaya ihtiyacı olmadığı anlamına gelmiyor tabii.