Hayatta kalma içgüdüsünün sosyal davranışlarımıza yansımış en net davranışlarından birisi kesinlikle gruplar halinde dolaşmak olsa gerek. Bugün gerçek anlamda yalnız kalabilen bir insanı belki de gösteremezsiniz bile. Gerçek anlamda yalnız kalmak, yani olayı şöyle düşünün, sizi bir adaya attıklarını düşünün ve bu adada yemenizden içmenize, barınmanızdan kendinizi korumanıza kadar her şeyi tek başınıza sağlamak zorundasınız. Hiç kimse yok. Sizden başka hiç kimse yok. İşte böyle bir durumda kalmış pek fazla insan göremezsiniz. 

Gerçek anlamda yalnızlık insanın her şeyini ama her şeyini kendi başına sağlayabildiği bir haldir ve bu halde olan belki hiç kimseyi çevrenizde göremezsiniz. Az sayıda insan hem kendini koruyabilip hem yemesine içmesine halledebilip hem ayakta durabilip yoluna devam edebilir. Düşünsenize, en kötü ihtimalle bir barınağı belki başkasıyla yapmak zorunda kalırsınız. Belki avcılık ve toplayıcılığı başkasıyla yapmak zorunda kalırsınız. Dolayısıyla var olmak, insanın gruplar halinde yapabildiği bir şeydir. 

Bugün medeniyet gelişmiş olsa bile ve insan kurduğu bu medeniyet içinde temel ihtiyaçlarına çok daha kolay ulaşabilse bile, bu sefer sosyal anlamda bir çevre edinmek için veya çevrenin insana verdiği güçten dolayı insanlar yine gruplar halinde dolaşabilirler. Hem içgüdüsel baskı hem de hayatta kalma konusunda bir menfaat olmasından dolayı insan bir şekilde gruplar halinde dolaşacaktır. Gruplar halinde dolaşmak, insanların yaptığı en belirgin davranışlardan bir tanesidir. Çünkü hayatta kalmayı en çok destekleyen davranışlardan bir tanesidir.