İnsanlar hayatta kalma mücadelesini bıraktıkları zaman veyahut da temel ihtiyaçlarını karşılayabilecek duruma geldikleri zaman, genellikle içsel çatışmalarının veya hayata karşı olan mücadelelerin bir son bulacağı ve insanların daha huzurlu canlılara dönüşebileceğini bekleyebilirsiniz. Ancak durum genellikle böyle olmaz. İnsan hiç beklenmedik bir şekilde ve ilk bakışta anlaşılamayacak bir şekilde temel ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra, hayatta kaldıktan sonra, üreyebildikten sonra da çatışmaya devam eder. Ancak bu çatışmaları artık silahlarla, yumruklarla ya da hakaretlerle olmaz. 

Çatışma daha çok bireyin içsel dünyasında yaşanmaya başlanır. Sanat icra etmek aslında bireyin içsel çatışmasının dışa vurumunun bir sonucudur. Sanat, bireyin paylaşamadığı, içinde biriktirdiği ve içinde biriktirmesiyle birlikte kendisini yemeye başlayan, kendi içinde huzursuzluk yaratan duygularının dışa vurulması ve regüle edilme isteğinin sonucu olarak ortaya çıkan bir olaydır mesela. Veyahut da bireyin heyecan ve canlılık arayışı aslında bireyin yine içsel bir çatışması olan kendi varlığını psikolojik açıdan ispat etme eğilimidir. Yani birey psikolojik açıdan yaşayıp yaşamadığını belki de kontrol etmek ister aslında. Birey bu yönüyle aslında her daim bir çatışma yönünde hareket eder.

Herhangi bir meslek dalında veya herhangi bir konuda çalışıp başarılı olma isteği, aslında bireyin yine bir içsel çatışması olan kendi öz değerini veya kendi benliğini kendisine kanıtlama isteğinin bir sonucu olarak karşımıza çıkar. Buradaki içsel çatışmanın kaynağı, bireyin aslında başarılı veya iyi diyebileceğimiz kendi gözünde ne kadar iyi olup olmadığını görmesiyle ilgilidir ve kendi gözünde kendisini iyi görmeye çalışması, kendini aklamaya çalışmasının bir sonucudur aslında. Başarılı olmaya çalışmak veya düzgün bir hayat sürmeye çalışmak da bir içsel çatışmanın sonucudur. Veya düşünmek, sorgulamak, felsefe yapmak, belki inanç sistemlerine yönelmek, belki bilim yapmak da yine bireyin bir içsel çatışması olan anlam aramasının, hayatta bir anlam vermeye çalışmasının bir sonucudur. Birey kendi içsel motivasyonlarını gerçekleştiremediği zaman yaşadığı çatışmadan kurtulmak için çeşitli eylemler gösterir. Bu eylemlerde hayatta kalma veya üremek gibi temel ihtiyaçlar karşılandığı zaman daha çok su yüzüne çıkar ve birey hayata karşı verdiği mücadelesini kendi iç dünyasında içsel gerilimlerini bastırmak için yeni mücadeleler yaratır veya yeni içsel çatışmalar yaratır. Sonuç olarak bireylerin içsel çatışmaları veya dış dünyaya yönelik çatışmaları asla son bulmaz ve birey her zaman olduğu gibi bir çatışma sonucu yoluna devam etmiş olur.