İnsanın kendi üzerindeki en büyük hükmü bir şeyleri kabullendiği veya kabullenmediği zaman açığa çıkar. Örneğin siz bir şeylerin iyi gideceğini kabullenirseniz, dünyanın iyi bir yer olacağını kabullenirseniz sizin bakış açınız bu alanda sabitlenir ve dünya ne kadar korkunç bir yer olursa olsun siz bu korkunç olayları görmek yerine iyi şeyleri görme eğiliminde olursunuz. Veya siz herhangi bir konuda başarısız olduğunuzu kabullenirseniz ve kendinizi kapatırsanız o konuda hiçbir başarı elde edememeye başlar ve bu şekilde yola devam edersiniz. 

Aslında bu açıdan baktığımızda hayat insanlar açısından bir şeyleri kabullenme veya kabullenmeme olacak şekilde ilerler. İnsan bir şeyleri kabullenerek veya kabullenmeyerek aslında kendi bakış açısına yön verir ve kendi bakış açısına yön vererek de bir nevi kendi hayatına yön verir. Kabullenilmiş durumlar bizim kendimize koyduğumuz sınırlardır aslında. Kafamızda çizdiğimiz sınırlardır. 

Eğer kabullendiğimiz ve üzerine düşünmekten vazgeçtiğimiz, çabalamaktan vazgeçtiğimiz onca şey üzerine çabalamaya başlasak veya düşünmeye başlasak acaba nasıl bir hayatımız olurdu? Bunu hiç düşünüp kendimize sormadık belki de. Ama bir şeylerin değişeceği kesin olurdu.