İnsanlar özellikle günümüzde sevgi kavramının karşılıksız veya kendiliğinden ortaya çıkan bir duygu olduğuna inanabiliyorlar. Ve bu inanç doğrultusunda karşılıksız olarak algılanan sevgiyi bu haliyle aramaya kalkabiliyorlar. Sevgi aslında diğer duygular gibi insanın içinden çıktığı için insanlar onu kendi istek ve arzuları doğrultusunda eğip bükebiliyorlar. Sonuç olarak sevgi dediğimiz şey insanların istek ve arzularına göre karşılıksız olarak da algılanabiliyor, karşılıklı olarak da algılanabiliyor. 

İşin özünde sevgi denilen şey de insanın kendi kafasından uydurduğu bir şey olsa da sonuçta bu uydurma olan şey insanlar tarafından uydurulmuş bir şey olarak algılanmayıp da hayatın içinde aranan bir kavrama dönüşebiliyor. Ve bu kavram insanın yapısına aykırı olacak şekilde de karşılıksız olarak aranabiliyor. Oysa ki insan özünde hiçbir şeyi karşılıksız yapmayan bir canlıdır. Her şey için mutlaka bir çıkarı vardır. Bu çıkarlar ve menfaatler maddi olduğu gibi manevi de olabilir. Hatta genellikle insan manevi çıkarlarının peşinde koşar ama bazı insanlar karşılıksız sevgiyi ararlar.

Karşılıksız sevgiyi arayan bir insanın başka bir insanı sevmesi için nasıl bir tutum içerisinde olduğuna baktığımız zaman ise içinde aslında kendi sevgisinin koşullu olduğunu da görebilirsiniz. Yani insan karşılıksız sevgiyi ararken bile farkında olmadan kendisi sevgisini koşullu hale getirebilir. Dolayısıyla karşılıksız sevgi dediğimiz şey sadece tek taraflı olarak beklenen ve insan doğasında olmayan hayali bir arayış olarak orada öylece kalır. Ve çok yüksek ihtimalle de söz konusu insan aradığı karşılıksız sevgiyi bulamaz. Sonuçta yaşayacağı şey ise oldukça büyük bir hayal kırıklığı olacaktır. Çünkü karşılıksız sevgi diye bir şey yoktur aslında.