Özgürlük kavramı son yüzyılın belki de en çok konuşulan ve dünyaya en çok yayılmaya çalışılan kavramı. Tabii daha çok halk arasında konuşulan bir kavram olarak karşımıza çıkıyor. İnsanlar yüz yıllar boyunca çeşitli baskı araçlarıyla bir düzen, bir sistem içerisinde yaşadılar. Devletlerin baskıları, hükümdarların baskıları, dini baskılar, toplumsal baskılar yüzyıllar boyunca baskı araçları insanları bir arada tutmak için kullanıldı, yönetmek için kullanıldı. Ancak son yüzyıla geldiğimiz zaman bu baskı araçlarının zayıfladığını ve insanların bir birey olarak daha özgür bir şekilde yaşamaya başladığını görebiliyoruz. 

Tabii bu son yüzyılda dünyaya hakim olmaya başlayan liberal fikirlerin bir sonucu. Ancak son yüzyılda özgürlüğün getirdiği yararlarla birlikte zararları da görüyoruz ve aslında özgürlüğün insanlar tarafından nasıl yozlaştırıldığını da gözlerimizle görmek mümkün. Bu manzara gerçekten de son derece enteresan. Enteresan olmasının sebebi ise bu manzaranın aslında insanları geliştirmesinden ziyade genel olarak onları yozlaştırıp daha sapkın bir yöne sürüklemesinden kaynaklanıyor.

Özgürlük insanlara son yüz yılda fazlasıyla verildiği zaman belki de buradaki amaç veya buradaki ideal özgürlüğe sahip olan insanların kendilerini keşfetmesi, kendilerini bulması, kendilerini geliştirmesi ve faydalı üst düzey insanlara dönüşmesi yönündeydi. Ancak bu idealin günümüzde pek de gerçekleşmediğini görebiliyoruz. İnsanlar özgürlükleriyle birlikte sapkınlaşmayı ve yozlaşmayı tercih ettiler. Bugün özgürlüğü sayesinde bilim adamı olmuş, profesör olmuş veya insanlığa başka bir konuda fayda sağlamış, herhangi bir meslek grubunda öne çıkıp kendini geliştirmiş veya büyük işler yapmış kaç kişi var? İşin aslı insanlar özgür değilken de faydalı insan sayısı aynıydı, özgürken de faydalı insan sayısı aslında aynı. Oran olarak baktığımız zaman pek de değişen bir şey yok. Dolayısıyla bunca özgürlüğün insanlığa getirdiği yegane şey yozlaşma ve sapkınlık oldu aslında.