Yavru hayvanların bakışları bizi güçlü biçimde etkiler; çünkü büyük gözler, yuvarlak yüz hatları ve savunmasızlık sinyalleri beynimizde “bebek şeması” denen mekanizmayı tetikleyerek bakım verme ve koruma içgüdüsünü hızla devreye sokar. Bu tepki, evrimsel olarak kendi yavrumuzu hayatta tutmaya programlı olmamızdan gelir ve benzer ipuçlarını taşıyan diğer türlere de kolayca genellenir. Üstelik hayvanların bakışında çoğu zaman yargı yokmuş gibi algılarız; bu da insan ilişkilerinin hesap-kitaplı tarafını kısa süreliğine susturup daha saf bir bağ hissi yaratır. Sonuçta birkaç saniyelik göz teması bile hem empatiyi hem de “onu kollamalıyım” duygusunu aynı anda büyütür.

Peki ya siz bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz?