Hayatımızda zor ulaştığımız şeyleri genelde zor bırakma eğiliminde oluruz. Bu hayatımızın pek çok alanında da aslında karşımıza çıkar. Örneğin bir iş başvurusuna gittiğinizde bazı şirketler sizi hemen işe almaz. Sizi uzun bir süre boyunca bekletirler ve bu bekletme süreci sonunda sizi işe alırlar. Şirketler bunu yaparken aslında bir takım adımları yerine getirirler. Bunlardan birincisi daha fazla insanın başvurmasını bekleyip bir havuz oluşturup bu havuz içinden en iyi olanları seçmek. İkincisi ise sizi bekleterek aslında sizi işe aldıkları zaman bir psikolojik baskı oluşturmak ve sizin hemen herhangi bir durumda ayrılmanızı önlemek. 

Aslında uzun süreli çalışanlar isteyen şirketler açısından uygulanan bir strateji olabilir bu. Tabi bunu hayatın başka alanlarında da görmek mümkün. Mesela zor ulaşabildiğiniz insanlardan zor vazgeçersiniz. Kolay ulaşabildiklerinizden ise kolay vazgeçersiniz. Bu açıdan baktığınızda meşgul insanlar sizin açınızdan daha değerli hale gelebilir. İşin en enteresan tarafı ise bu ulaşma çelişkisinin aslında bir oyun olarak insanlar tarafından kullanılabilmesi. Kendilerini ulaşılması zor ve meşgul gibi göstermeye çalışan insanlar yığını oluşuyor ondan sonra.

Bu oyunlar sayesinde insanlar kendilerini daha değerli gösterebiliyorlar tabi. Ama sonuç olarak böyle bir gerçek var. Farklı açıdan bakıldığında ulaşılması zor olan birinin veya bir şeyin aslında sadece ulaşılması zor olan birisi veya bir şey olduğunu düşünmek akıllıca olabilir. Çünkü eğer insanın böyle bir yapısı varsa yani ulaşılması zor olanı değerli görüyorsa, o zaman bu bir oyun malzemesi olarak kullanılabilir. Eğer bu bir oyun malzemesi olarak kullanılıyorsa aslında pek çok şey gerçekten ulaşılması zor veya çok değerli değildir. Sadece öyleymiş gibi yapılıyordur. O zaman buna çok da değer biçmeye gerek kalmaz. Ancak insanların pek çoğu bu bakış açısıyla bakmak yerine genellikle oyunun içine düşüp meşgul veya ulaşılması zor olanı değerli zannederler. Çünkü bu zannetme, bu yanılgı insanın yapısında vardır aslında.