Adalet kavramı insanın kendi icadı olan bir kavramdır. Dolayısıyla insanın doğada bulduğu, ona yukarıdan verilmiş ilahi ya da kudretli bir kavram değildir. Kendi icadıdır insanlığın. Doğa kadar hakikatli, uzun ömürlü ve sabit değildir. Bugün adalet kavramımıza baktığımız zaman belki de topu topu beş bin, altı bin yıllık bir kavram olduğunu görebiliriz. Hele ki günümüzdeki modern hukuka baktığımız zaman ise belki de bundan iki yüz, üç yüz yıl geriye gidebiliriz en fazla. Yani adalet ve hukuk kavramları biz insanlık için çok yeni kavramlar. 

İşte bu yüzden insanlık ne kadar kabullenmek istemese de adalet dediğimiz kavram da aslında yenilenmeye mahkumdur kendi içinde. Bugün adaletsiz olan bir kavram, yarın adil hale gelebilir. Bugünün adil olan kavramları ise zaman içinde adaletsiz hale gelebilir veya bugün bize adalet olarak sunulan şey günümüz şartlarına uymadığı için adaletsiz hale gelmiş olabilir. Adalet de tıpkı insan icadı olan diğer tüm kavramlar gibi yozlaşmaya mahkumdur ve yenilenme mecburiyeti içerisindedir. 

Ancak insanlar gerek mevcut statükoyu korumak için, gerekse kendi menfaatlerini besleyebilmek için, gerekse yeniliğin getirdiği yıkımdan kaçınmak için her türlü yenilikten ve modernleşmeden kaçınırlar. Ancak er ya da geç o yenilik bir şekilde gelir. Güzellikle gelmezse kötü yollarla gelir, şiddetle gelir, acıyla gelir ama kaçınılmaz olarak o yenilik gelecektir. Hiçbir şekilde gelmese bile zamanın kendisi zaten mevcut kavramı değiştirecektir. Adaletin de bu yüzden yenilenmeye ve değişime ihtiyacı vardır. Dün de oldu, yarın da olacak.