Hayatın en kötü kurallarından bir tanesi belki de bedava olan bir şeyin veya kolay ulaşılan bir şeyin her zaman zarar verebilme potansiyelinin olmasıdır. Buradaki bedavadan kastettiğim şey sadece para harcamamak değil, herhangi bir şekilde emek vermeden ulaşabilmektir. Örneğin ucuz olan bir şeyin kalitesiz olma ihtimali oldukça yüksek olabilir. Çok pahalı olan bir şey çok kaliteli olacak diye bir şey yok ama ucuz olan bir şeyin kalitesiz çıkma ihtimali genellikle oldukça yüksektir. 

Veya hiç çaba sarf etmeden ulaştığınız bir şey, örneğin belki de herhangi bir yerden bulduğunuz sahipsiz bir eşya, herhangi bir yerden bulduğunuz sahipsiz bir eşyayı alırsanız bu sizi aslında hırsız yapacaktır. Ama siz orada hırsızlık yapmadınız. Siz sadece sahibini bilmediğiniz bir eşyayı aldınız ama o eşyanın kime ait olduğunu bilmemeniz belki de ilerleyen zamanlarda o eşyanın sahibinin gelip size bulunmasına ve sizden onu geri istemesine sebep olabilir. Dolayısıyla insan burada kendisini zor bir durumda bulacaktır. Çünkü bakıyoruz da aslında insanın kendisi bedava olanı cazip bulsa da sonunda kendi başına burada bir dert açabilir.

Ne yazık ki bedava olan her zaman için kötü olacaktır. Bedava olan hiçbir zaman için iyi olamıyor. Bir insan sadece çocukken bedava olan şeyler onun için iyidir. Aslında bir insan çocukken gene sahip olduğu şeyler bedava değildir ama ona sahip olduklarını annesi ve babası sağladığı için o çocuk açısından bedava olmuştur. Ve emek harcamadan sahip olan bir çocuk, emek harcamanın ne olduğunu o yaşta doğal olarak anlayamaz. Ancak büyüdükçe, yaşı ilerledikçe anlayacaktır. Geldiğimiz son noktada ise bedava olan, çaba sarf etmeden alınan olan her şey insana zarar verecektir ne yazık ki. Bu yüzden bedava olanı almanın akıllıca bir şey olduğunu zannetmek veya fırsatı değerlendirmek olarak algılamak pek de doğru bir düşünce olmayacaktır.