Günümüz toplumsal yapısı, insanın çocuk yapma ve evlenme yaşını ister istemez daha ileri yaşlara taşımış vaziyette. Genellikle otuz yaş veya üzerinde insanlar çocuk yapabilir hale geldiler. Tabii herkes böyle değil. 25 yaş civarında da çocuk yapanlar var. Belki daha erken yaşta da çocuk yapan insanlar var ama günümüz şartlarına baktığımız zaman artık otuz yaşından sonra da çocuk sahibi olan insanlar var. Ve böyle bir durumda aslında insan ileri bir yaşta çocuk sahibi olunca karşısına çıkan manzara genellikle iki türlü oluyor. Birincisi böyle bir durum nüfusun artışını engelleyen bir vaziyette. 

Çünkü otuz yaşından sonra çocuk yapmaya başlayan bir çift genellikle ya bir çocuk yapar veya çok zor bir ihtimalle iki çocuk yapar. Yani otuz yaşından sonra çocuk sahibi olmaya başlayan bir çift çok fazla çocuk yapamaz. Buradaki birinci durum bu. İkinci durum ise otuz yaşından sonra çocuk sahibi olmak demek, o çocuk büyümeye başladığında yani ergenliğe geldiğinde, ebeveynlerin kırk yaşını aşmış olması anlamına geliyor. Bu da o çocuğun büyümesinin aslında ebeveynler tarafından zor bir şekilde yapılmasını sağlıyor. 

Yani kırk yaşından sonra çocuk büyütmek, bir çocukla veya bir gençle iletişim kurmak, onunla uğraşmak oldukça zor bir şeydir aslında. İşte bu yüzden otuz yaşından sonra ileri yaşlarda çocuk yapmak, hem o çocuğun büyümesini zorlaştıran bir etmen, hem de nüfusun artışını engelleyen bir etmen. Ancak dediğim gibi, günümüz dünyası ve günümüz dünyasında insanların hayat kurma yaşının ilerlemesi, ekonomik şartların zorlaşması, bir insanın yetişmesinin, eğitim sürecinin uzaması maalesef çocuk yapma yaşını oldukça ileri taşımış vaziyette. Bakalım bu durum nasıl bir yöne doğru evrilecek?