İnsanlığın gerek birbirlerine, gerekse çevreye olan davranışlarına baktığımız zaman aslında en dikkat çekici yanlarından birisi belki de insanlığın başkalarına, başka insanlara farklı kalıplarda davranıyor olmasıdır. Yani bir insanın herkese aynı şekilde davrandığını göremezsiniz. Farklı davranış kalıpları hayatımızda mevcuttur ve bu farklı davranış kalıplarının en önemli değişkeni aslında insanların sahip olduğu güç ile doğru orantılıdır. Maalesef ki insanlık davranış modelleri açısından bin bir farklı yüze sahiptir. Kendisinden güçlüye ve kendisinden güçsüze oldukça farklı davranışlar sergileyebilir. 

Bu açıdan baktığımız zaman bir insanın gerçek yüzü diye bir şey aslında yoktur. Bir insan güçlüye nasıl davranıyorsa, öyle davranması gerektiği için davranır. Güçsüze ise nasıl davranıyorsa, yine öyle davranması gerektiği için davranır. Veyahut da güçsüz olana sergilediği davranışlarında insanın içindeki arzuların, hazların ve toplum içinde açığa çıkamamış yanlarının daha fazla açığa çıktığını görebiliriz. İşte bu sebepten dolayı bir insanın gerçek yüzünün kendisinden güçsüz olana nasıl davrandığıyla bağlantılı olduğu söylenebilir. Aslında bu gerçek bir yüzden ziyade insan doğasının ta kendisinin bir sonucudur hepsi bu. İnsan kendisinden güçlü olana ve kendisinden güçsüz olanlara farklı davranabilir. 

İş yerindeki müdürüyle kendi altındaki bir çalışana farklı davranabilir. Bir polis memuruyla sıradan bir insana farklı davranabilir. Bin bir türlü yüz, bin bir türlü davranış modeli vardır insanların hayatında, toplumun içerisinde. Bir insanı burada erdemli ve belki de iyi diyebileceğimiz bir vasıfta kılabilen şey ise güçsüz olana nasıl davrandığıyla açığa çıkacaktır. Ancak pek çok insanın doğası genellikle ne yazık ki güçsüz olana merhamet etmemekle bağdaşır. Çünkü güçsüz olandan alabileceği bir menfaat, bir çıkar veya bir korku unsuru yoktur.