Acemi oğlanlıktan Kapıkulu ocaklarına geçerek yeniçeri, sipa hi, cebeci, topçu, humbaracı olanların askerlikleri ölünceye kadar sürerdi. Bunlar, “Oda” de nen kışlalarda yaşar, savaş çıkın ca cepheye giderlerdi. İlk zamanlar, yaşlı ocak za bitlerine emekli olma ve evlenme izni verilirken, sonraları yaşı genç her kapıkulunun evlenmesi ne göz yumuldu. Hatta bunların, “kuloğlu” denen- erkek çocukları na da bir takım ayrıcalıklar - ör neğin babaları ölenlere, Sekban lar fırınından un ve ekmek, üç ayda bir 15 akçe ulufe, donluk çuha verilmesi gibi - haklar tanın dı. 16. yüzyıl sonlarında ise kulo ğulları, Acemi Ocağı'na, kimi as keri hizmet yerlerine alınmaya başlandı.

Sonuç olarak, devşirme ve tutsak kökenli “Osmanlı”lara yö nelik değerlendirmeler farklıdır. Bir itham, Türk padişahının or dusunda ve sarayında ne kadar saygınlık kazansalar ve mevkiler elde etseler de kendi iradeleri dı şında yazgılarını değiştiren Türk lere, kin besledikleri ve düşman lık ettikleri yönündedir.

Merhum İsmail Hami Danişmend, “Mu fassal Osmanlı Tarihi Kronoloji si”nde, devşirme kökenli Osman lı paşalarının özellikle Anadolu Türklerine reva gördükleri kı yımları ön plana çıkarmıştır. Yazgıları pençik oğlanı, dev şirme oğlanı, acemi oğlanı, içoğ lanı olarak başlayıp, sonra çeşitli aşamalardan geçip kapı kulluğundan ya da saraydan “çık ma” yöntemiyle ayrılarak sadra zamlığa kadar yükselen devletli ler çoktur.