Jüpiter diğer gezegenlere göre o kadar büyüktür ki, kütlesi hepsinin toplamının 2,5 katıdır. Ancak bir başka açıdan bakacak olursak, yıldızımız Güneş’in kütlesi Jüpiter’inkinin yaklaşık 1050 katıdır. Bir başka deyişle Güneş, Güneş Sistemi’ndeki kütlenin % 99,8’ine sahiptir, geri kalan kütlenin büyük kısmını Jüpiter oluşturur.

Kuramlar, bir cismin kendi çekimiyle sıkışarak merkezinde çekirdek kaynaşmaları başlatabilmesi için, kütlesinin en azından 80 Jüpiter kütlesi kadar olması gerektiğini gösteriyor.  Yani Jüpiter’in biraz daha büyüyebilse bir yıldıza dönüşebileceği düşüncesi bir efsane gibi görünüyor. Eğer Jüpiter bir şekilde bir yıldız olarak parlıyor olsaydı, yani sistemimizin iki yıldızı olsaydı, bu pek de şaşırtıcı olmazdı.

Çünkü bildiğimiz kadarıyla Samanyolu’ndaki yıldızların yaklaşık yarısı ikili ya da çoklu yıldız sistemlerinde bulunuyor. Ne var ki bu durumda sistemin dinamikleri Güneş Sistemi’nin mevcut durumundan çok farklı olacaktı. Büyük olasılıkla gezegen sayısı ve yörüngeleri farklı olacaktı. Dünya böyle bir sistemde olsaydı her ikisinin de çekim etkisinde kalırdı. Ancak, bu varsayımsal sistemin tüm bileşenlerinin kütle ve hareket bilgisine sahip olmadan Dünya’nın nasıl bir yörünge izleyeceğini tahmin etmek çok zor. Şu anda tüm gezegenler ve Güneş ortak bir çekim merkezi etrafında dolanıyor. Güneş’in kütlesi çok büyük olduğu için her şey onun çevresinde dolanıyor gibi görünüyor.