Hemen hemen her insandan beklenen en önemli özelliklerden birisi vicdanlı davranmasıdır. Ancak vicdan denilen kavram veya his, her zaman için insanın içinde var olacak diye bir durum söz konusu değildir. Bazı durumlar vardır ki insanı vicdanlı olmaktan uzaklaştırır, insanın yüreğini katılaştırır ve bu koşulların başında da güce giden yol gelmektedir. Evet, en çok da güçlü insanlardan merhametli olması beklenir. Çünkü ellerindeki güçle zayıflara bir kalkan olması beklenir ama güce giden yol her zaman insanı vicdansızlaştıracaktır.

Ne yazık ki bu doğanın bir gerçeğidir. Çok az sayıda insan hem vicdanlı hem de güç sahibidir. Güce giden yol insanı vicdansızlaştırır. Çünkü güce giden yol belli başlı durumları içerisinde mutlaka barındırır. Bunlardan bir tanesi savaşmak, bir diğeri ise çok çalışmak, mücadele etmektir. Savaşmak başlı başına insandan vicdanı alıp götüren bir şeydir zaten. Çok çalışmak ve mücadele etmek ise insanın bir yerden sonra canını acıtabilen bir şeydir.

En çok insanın canını yakan şey ise kendisi çok çalışırken başkalarının neler yaptığını izleyebilmesidir veya kendisine olan davranışlarını görebilmesidir. Bir insan çok çalışıp veya çok savaşıp sonunda bir güç sahibi olduğunda az veya çok her zaman aklına yaşadıkları gelecek ve topluma karşı vicdanlı olmaktan uzaklaşmaya başlayacaktır. Bu yüzden güce giden yol insanı acımasızlaştırır, vicdansızlaştırır. Genel olarak bu böyledir.