Kaç kişide oluyordur bilmiyorum veya insanların ne kadarında oluyordur bilmiyorum ama genellikle güzel bir manzara gördüğüm zaman kendimi oradan alamıyorum. Hatta öyle enteresan oluyor ki yaptığım işleri veya düşüncelerimi de unutup o güzel manzaraya bakakalıyorum. Niye böyle olduğu hakkında pek bir fikrim yok. Ama o manzarayı gördüğüm zaman, özellikle de yüksek bir yerden bakıyorsam, enteresan bir rahatlama oluyor ve yaptığım pek çok şeyi unutup o manzaraya bakarak bir şeyler düşünmeye başlıyorum ama ne düşündüğümü ben de bilmiyorum. 

Manzaranın benim üzerimdeki etkisi gerçekten enteresan. Özellikle yüksek bir yerden bakınca bakakaldığım manzaranın etkisi gerçekten enteresan bir durum. Aslında yaşadığımız şehirlerde bunca binanın arasında ufka baktığımız zaman çok fazla bir şey görememek insanda bir yerlere hapsedilmiş olma ya da bir yerlere takılmış olma hissi yaratıyor. Sanırım yüksek bir yere çıkıp bir manzaraya bakınca da veya sadece bir manzaraya bakınca da o hapishaneye tıkılma hissinden kendini insan arınmış hissediyor. 

Bütün o şehirler insan için birer hapishane gibi sanki. Sadece parmaklıkları yok. Ama ufkumuzu kapatan bütün o binalar hepsi bizim ruhumuz ya da zihnimiz için birer hapishane gibi. Galiba birazcık yükseklere çıkınca insan o hapishaneden arınıp daha rahat düşünebiliyor. Sanırım bu yüzden güzel bir manzara gördüğüm zaman kendimi oradan alamıyorum.