Bugünkü konumuz belki de günlük hayatımızda ki toplumda en çok yaşadığımız sorunlardan birisi. İnsanlara ihtiyacımız olduğu anlarda ulaşamamak. Ancak bu ulaşamama durumunu sadece sizin ihtiyaçlarınız veya acil durumlarınız için düşünmeyin. İnsanlar o kadar tuhaf hale geldiler ki, onların acil durumlarını çözmeye çalıştığınız zamanlarda bile onlara ulaşamayabiliyorsunuz.

Artık buna büyük bir yorgunluk mu desek, büyük bir boşvermişlik mi desek bilmiyorum ama insanlara ulaşamamak, özellikle acil durumlarda ulaşamamak en büyük problemlerden biri sahibine geldi. Hayat gerçekten çok tuhaf olabiliyor. irisi sizden yardım istiyor veya siz birisine yardım etmek istiyorsunuz. Ve her şeye hazırlıyorsunuz, yardımlarınızı hazırlıyorsunuz, gücünüzü harcıyorsunuz, zamanınızı harcıyorsunuz. Geriye kalan tek şey o insanın o telefonu açması veyahut da o an sizinle konuşabilmesi oluyor.

Ama insanlar bunu bile yapamıyorlar. Yani o anki zamanlarını bile size ayıramıyorlar. Aslında başarısızlığın ve ilerleyememenin ya da birlikte hareket edememenin en büyük sebeplerinden birisi bu. İnsanlar için siz bir şey yapsanız bile karşınızdaki insan keyfinden ötürü veya kendi kusurlarından dolayı size vakit ayıramıyor. Kendini zorlayamıyor bile. İşte bu bencillik bizim ilerlememize geliyor. İşte bu bencillik bizim güçlenmemizi engelliyor.