İnsan kararlarının temellerine üçüncü içeriğimizle devam ediyoruz. Bu sefer konumuz insanın yeterlilik algısı ile ilgili. Yeterlilik algısından kast ettiğim ise bir insanın bir kararı verdikten sonra o kararı gerçekleştirecek gücü olduğuna inanması ya da kararı verdikten sonra zamanla mücadele ile o kararı uygulayabilecek güce erişeceğine inanması ile ilgilidir. Örneğin başka bir şehre gidip yaşamak istediniz ama başka bir şehirde tek başınıza yaşayacak yeterlilikte olup olmadığınızı bilmiyorsunuz.

Eğer başka şehirde yaşayabilecek yeterlilikte olduğunuza inanmıyorsanız zaten gidip de orada yaşama kararını almazsınız. Ama eğer yaşayabilecek yeterliliğe sahip olduğunuza inanıyorsanız başka şehre gitme kararı alırsınız. Ya da başka şehirde yaşadıkça yaşayabilecek kadar yeterli seviyeye geleceğinize inanıyorsanız zaten gidip başka şehirde yaşarsınız. Burada önemli olan insanın kendisini yeterli görmesidir. Yeterli görürse ya da potansiyel görürse o kararı alacaktır ama görmezse o kararı almayacaktır.

Olay aslında risk alma potansiyeli ile de ilgili. Bir insanın bilmediği bir şeye karşı kendisini yeterli görmesi ya da görmemesi ölçebileceği bir şey olmadığı için bir risk de almış olur aslında. Risk alma potansiyeli ise insanın yeterlilik durumundaki karar alma şansını değiştirebilir. Potansiyele yatırım yapmak bir risktir. Çünkü potansiyel henüz ortaya çıkmamış ama çıkabilecek olandır. Ama potansiyel ortaya çıkmayadabilir.