Her yönetimin yönettiği kitlenin iyiliğini istediğini düşünmek son derece idealist bir yaklaşımdır. Bir yönetim yönettiği kitlenin iyiliğini ister ancak bir yönetimin ilk gözettiği şey yönetimde kalabilmektir. Ondan sonra yönettiği kitlenin iyiliği gelecektir. Tabii bu çok kaba bir sıralama oldu. Bunu detaylandırabiliriz ama şu anki konumuz bu değil. Ve sonuç olarak yönetim her şeyden çok yönetimde kalmaya devam etmek ister. Yönetimi bırakmak istemez. İşte bu sebeple aslında tüm yönetimlerin yönettikleri halka karşı gizli istekleri vardır. Tabii ki bunlar dillendirilmez ama bu istekler her zaman için olacaktır.

Çünkü yönetimin doğası bu istekleri istemeye ve bunları icrada geçirmeye gerektirir. Peki bir yönetimin en büyük geldiği isteği ne olabilir? Tabii ki de yönettiği kitlenin hiçbir şeyi sorgulamaması. İşte bu, yöneten kitlenin, yönettiği kitleden en büyük beklentisidir, en büyük isteğidir, en büyük hayalidir. Yüzde yüz sorgulamama durumu tabii ki de mümkün değildir. Yönetilen kitle içinde her zaman sorgulayanlar olacaktır. Ama bu sorgulama ne kadar azalırsa bu yönetenler için o kadar huzur dolu bir ortam yaratacaktır. Ve yönetenler aslında gizliden gizliye bu sorgulamanın önüne geçmek için çeşitli oyunlar yaparlar.

Akılsız yönetimler bunu zorbalıkla halletmeye çalışırlar. Akıllı yönetimler ise insanların sorgulamasını bırakması için veya azaltması için bilimi ve teknolojiyi kullanırlar. Bugün dünyada bu şekilde akıllı olan ve olmayan yönetimleri görebiliriz. Zorbalık ve baskı akılsız yönetimlerin işiyken akıl ve bilimi kullanmak akılcı, gerçekçi yönetimlerin işidir. Ve bugün bu şekilde yönetimleri de ayırt etmiş oluyoruz.