17. yüzyılın başında, Leonardo da Vinci, yarısı suya daldırılan bir te­kerlekle konuya yenilik getirdi. An­cak deney, ötekilerden daha inandırı­cı olmadı. Çağının her zaman ötesin­de olan İtalyan bilgin, bunun üzerine sürekli hareket olasılığından kuşku­lanmaya başladı. 17. ve 18. yüzyıllar arasında yapılan deneyler suya yöne­likti. Temel şemada, sıvının düşüşü çarklı bir tekerleği harekete geçiri­yor; bu da bir Arşimet vidasını çalış­tırıyordu. Arşimet vidasının işi, tek­rar aşağı düşmesi için suyu yukarı çıkartmaktı. Bu amaçla yaylar, sar­kaçlar, mıknatıslar; hatta suyun çok ince kılcal borularda yükselmesin­den bile yararlanıldı.

Devamına buradan ulaşabilirsiniz.